Actueel‎ > ‎Nieuws Lichtkring‎ > ‎

Omzien naar elkaar

Geplaatst 4 okt. 2018 09:46 door Redactie Lichtkring
https://sites.google.com/a/pkn-lichtkring.nl/welkom/actueel/nieuws-lichtkring/_draft_post-6/omzien%20naar%20elkaar%20150x150.jpg
Twee fragmenten uit programma’s van de afgelopen weken zijn me bijgebleven. Het eerste was een televisieprogramma, het tweede een radioprogramma. Het televisieprogramma betrof een documentaire, Een poging tot vrolijk verval, waar ik middenin viel. Deze werd uitgezonden naar aanleiding van Wereld Alzheimerdag (vrijdag 21 september jongstleden). De documentaire gaat over Eric van Neure, die in 2012 op 59-jarige leeftijd te horen krijgt dat hij de ziekte van Alzheimer heeft. Hij werkte toen in het onderwijs als docent Nederlands.

Eric wordt tijdens allerlei momenten gefilmd en alle emoties die de ziekte – en de ermee gepaard gaande achteruitgang van zijn geestelijke gezondheid – met zich meebrengt, komen in beeld. Hij en zijn vrouw willen, met hulp van hun omgeving, voor alles voorkomen dat Eric in een verpleeghuis eindigt.

De eerste paar jaar lukt dat ook, maar er breekt toch een moment aan dat de situatie zo achteruit gaat dat een opname noodzakelijk wordt. Nee, het verval blijkt allesbehalve vrolijk. Dan komen ook de gesprekken met artsen in beeld aan wie hij vertelt dat hij op deze manier niet meer wil leven. Hij is duidelijk wilsbekwaam en kan zijn doodswens duidelijk verwoorden. De artsen stemmen in met zijn euthanasieverzoek omdat er naar hun hun oordeel inderdaad sprake is van ondragelijk en uitzichtloos lijden. Aan het einde van de documentaire komt er echter een keer in zijn wens om te sterven. Eric is dan opgenomen in een kleinschalige woonomgeving waar hij continu liefdevolle zorg en aandacht ontvangt. Dat blijkt een keerpunt te zijn.
Het raakte me. Dat voortdurende aandacht, liefde en zorg zo belangrijk is, weten we allemaal wel. Maar dat het ook het verschil maakt tussen willen leven en willen sterven, vond ik aangrijpend.

Het tweede programma was het wekelijkse radioprogramma Nieuwsshow van omroep Max op NPO Radio 1, op de zaterdagochtend. Onlangs vertelde een neurochirurg in dat programma over ontwikkelingen die - onder anderen – verlamde mensen nieuwe mogelijkheden biedt. Tijdens het gesprek erover merkt de presentator op dat de levenslust van mensen die helemaal verlamd zijn wel tot nul gereduceerd zal zijn. De neurochirurg vertelt dan dat uit onderzoek onder deze mensen blijkt dat zij gemiddeld een 7 geven voor hun kwaliteit van leven. De beide presentators van het programma vinden dat onvoorstelbaar, ze kunnen het bijna niet geloven. De neurochirurg legt uit dat het plezier van deze mensen in hele kleine dingen gaat zitten. Zo vinden ze het heel belangrijk om goede sociale contacten met hun familie te hebben. Ook hier draait het dus om het belang van liefde en aandacht.

Deze twee momenten deden me beseffen wat voor ons allemaal van levensbelang is: liefde en aandacht. En dat is precies wat wij als gelovigen ontvangen van onze hemelse Vader. Ik denk daarbij onder meer aan het verhaal van Hagar, in Genesis 16. Het gaat in dat hoofdstuk over Hagar, de vrouw die zwanger is van Abram. Saraï, de vrouw van Abram, maakt Hagar het leven zo onmogelijk dat zij de woestijn is ingevlucht. Daar zit zij eenzaam en verlaten bij een waterbron. En daar ontmoet Hagar een engel van de Heer. En gaandeweg komt ze erachter dat zij in de engel God zélf heeft ontmoet. We lezen: “Toen riep zij de Heer, die tot haar gesproken had, zo aan: ‘U bent een God van het zien. Want heb ik hier niet Hem gezien die naar mij heeft omgezien?’”

God ziet naar ons om. Dat is dus een boodschap die het verschil kan maken. En die boodschap mogen wij in woord en daad doorgeven. Hoe mooi is dat?!

ds. Annemarie Six-Wienen

Comments