Bericht uit Libanon

Geplaatst 20 mrt. 2017 11:22 door Redactie Lichtkring   [ 20 mrt. 2017 11:29 bijgewerkt ]
Wilbert en Rima groeten onze gemeente vanuit Libanon. Wilbert leidde half maart een retraite met studenten tijdens een zegenrijk weekend. Hij schrijft hierover het volgende. 

“Wie zou ik vrezen?”
“Ik vrees het oordeel van anderen.” “Mijn angst is oorlog.” “Ik ben bang om een geliefde te verliezen.” “Ik ben bang om de fouten van mijn ouders te herhalen.” Tijdens de afsluiting van de retraite spreken alle twintig deelnemende studenten kort over hun angsten. Het is een intiem en persoonlijk moment. 

De studenten drukken hun angsten uit in schilderijen die we samen maken naar aanleiding van de bijbelstudies. In de schilderijen zijn hun levensverhalen te zien. Sommigen symboliseren het geweld dat zij in Syrië hebben meegemaakt in een zwaard of een pistool. Anderen schilderen vallende of opgesloten mensen. Weer anderen geven hun angsten weer in touwen, ketenen, spiegels, podium, paden en bomen om hun angsten. 

De schilderijen spreken ook van hoop. Die wordt uitgedrukt in bijbelteksten die de studenten uitkiezen, vooral uit de Psalmen. Bovenop hun angst-schilderijen plakken zij een transparant vel waarop zij de bijbeltekst schrijven. Het beduidt dat onze angsten misschien nooit helemaal zullen verdwijnen, maar dat zij ons toch niet beheersen. In Gods kracht kunnen we angst en onzekerheid overwinnen. 

Enkele teksten uit de Psalmen die de studenten kiezen zijn: “De HEER is mijn licht, mijn behoud, wie zou ik vrezen?” (27:2) “De engel van de HEER waakt over wie hem vrezen.” (34:8) “Op God vertrouw ik, angst ken ik niet, wat kan een mens mij aandoen?” (56:11) 

Ik ben dankbaar om deze getuigenissen van de studenten te horen. Hun leven is vol uitdagingen. Sommigen van hen hebben het financieel heel zwaar. Anderen zijn van hun ouders gescheiden door oorlog en migratie, hebben gruwelijke dingen gezien of hebben zelfs een van hun ouders in de oorlog verloren. Wat bijzonder dat zij, ondanks alles, de woorden van de psalmist tot hun woorden maken. 

Tijdens de retraite bezoeken we ook twee kruisvaarderburchten, een in de Libanese bergen en een aan de kust. Zelfs als ruïnes zijn het imposante gebouwen die herinneren aan angstige tijden. Vrolijk steken de studenten de slotgrachten over en beklimmen zij de verdedigingswerken. Ik hoop en bid dat zij hun angsten met net zo veel vreugde zullen blijven overwinnen en dat zij als trouwe en moedige christenen dit angstige deel van de wereld blijven verlichten.

 

Comments