"Dominee, mag ik bidden in de kerk?"

Geplaatst 1 nov. 2016 11:15 door Redactie Lichtkring
Ds. Wilbert van Saane schreef onlangs op zijn blog het volgende artikel:
"Dominee, mag ik bidden in de kerk?" Deze vraag werd mij onlangs gesteld door een jonge gesluierde moslim studente. "Natuurlijk," was mijn eerste reactie. En na een moment van nadenken: "Volgens mij is de kerk daarvoor gebouwd."

Met een groep studenten was ik op excursie in Tyrus in het zuiden van Libanon. We waren op weg naar een van de oude kerken van de stad. Het was drie uur 's-middags. Asma - niet haar echte naam- vertelde me dat ze eigenlijk al een paar uur eerder had moeten bidden, maar we waren al de hele dag op pad. "Waarom dus niet in de kerk die we gaan bezoeken? Het is tenslotte een huis van God,"voegde ze eraan toe.

Toen we het onderaardse kapelletje binnengingen, zocht Asma de zuidoosthoek op (want die wijst in de richting van de kaäba) en deed haar gebeden, compleet met buigingen. Het was een niet alledaags gezicht, ook omdat Asma die dag geheel in het zwart gekleed ging vanwege Ashoura, de gedachtenis van iman Hoessein. Na haar gebed schoof ze tussen de andere studenten op een van de kerkbankjes.

Enkele dagen na de excursie liep Asma nog even langs mijn kantoor. "Bedankt nog voor de mooie dag en bedankt dat ik in die kerk mocht bidden." zei ze. "Ik heb het nog gevraagd aan mijn broer, maar bidden in de kerk is volgens de islam niet verboden. Het is een huis van God."

Toen drong tot mij door dat daar een hedendaagse Syro-Fenisische voor mij stond. Asma is afkomstig uit Zuid-Libanon, uit het gebied rondom Tyrus. Net als de vrouw uit de Bijbel kent zij gebrokenheid. Ze heeft geen kind dat door een demon is bezeten. Misschien is zij zelf dat kind ooit geweest. Want, zo vertelde ze mij, als kind heb ik veel geleden, vooral toen mijn vader besloot er een vrouw bij te nemen.

Uit het Bijbelverhaal over de Syro-Fenisische leer ik dat Jezus niemand buitensloot. Ook geen vrouw uit een "onrein" land. Zij deelde in Gods genade, ook al was dat volgens de normen van het joodse geloof in de tijd van Jezus ondenkbaar. Zij doorbrak de grens van het denkbare en oorbare. Of was het de krachtige stroom van Gods genade in Jezus die de grens doorbrak?

Het beeld van een zwart gesluierde moslima die bidt in de kerk is voor mij een teken dat Gods genade nog steeds grenzen doorbreekt. Belangrijk om dat te beseffen in een tijd waarin grenzen - ook die tussen moslims en christenen - aangescherpt worden.
Comments