Libanon-avond in de Lichtkring

Geplaatst 23 sep. 2015 07:59 door Redactie Lichtkring
Wat maakte de Libanon-avond op maandag 24 augustus met Rima Nasrallah en Wilbert van Saane zo indrukwekkend? 
Was het de kerk vol mensen en was het de voortreffelijke organisatie? Zeker, daar zaten mensen bijeen die lieten merken dat ze Rima en Wilbert niet alleen maar hebben uitgezonden naar een moeilijke post, maar dat ze hen ook blijven volgen en daarvoor echt moeite willen doen. Ik denk dat het voor deze pioniers een stimulans is te weten dat hun werk ‘gezien’ wordt door deze gemeente. En omgekeerd merkte ik dat het voor ons als gemeenteleden een stimulans is om betrokken te worden bij dit werk in Beiroet. Ineens groeien de gemeenten hier en daar naar elkaar toe. Hun verhalen roepen ons geweten wakker. Hun gebeden voeden onze gebeden. Je weet dat je niet alleen voor je zelf en je eigen groep samenkomt in Gods naam. 
Waren het Rima en Wilbert? Ongetwijfeld maakten zij de avond tot een indrukwekkend gebeuren. Vanaf het begin brachten ze ons vertellenderwijs midden in hun werk. College geven terwijl de studenten hun social media bijhouden? No way, zeggen wij! Maar daar gebeurt het wel, want de studenten die uit Syrië zijn gevlucht kunnen niet wegkijken als er bommen vallen bij hun oude huis of als er familie wordt opgepakt. Wat daar gebeurt, krijgt een plaats in het college-uur. Kan je wonen in een land waar de burgeroorlog zo lang heeft gewoed, waar oorlog met de buren constant dreigt, waar IS langs de grenzen opereert en waar dan ook nog eens corruptie het openbare leven lam legt? Je kan er niet bij toverslag verandering brengen in de politieke verhoudingen. Maar je kan wel jonge mensen helpen om kritisch te worden en hoopvol te blijven, zodat een nieuwe generatie nieuwe kansen krijgt. Over die dingen vertelden ze en ze vertelden rustig, onbevreesd, helder analyserend. Ze laten zich niet gek maken. Ze blijven op hun post in hun christelijke gemeente en proberen te begrijpen waarom die christenen daar heel andere politieke keuzes maken dan wij in Nederland zouden doen.
Ik denk dat het toch vooral de gezichten en verhalen waren van de studenten waar Rima en Wilbert mee omgaan. Met name de migranten. Dat maakte de meeste indruk. De jonge man die zegt dat hij geen bron van plezier meer heeft, maar die intussen al musicerend iets goeds weet te zeggen wat hij met woorden niet kan zeggen. De theologe die – zodra ze kan – weer op haar eigen plaats wil blijven werken. Ze spreekt met dezelfde moed als haar broer, voorganger in een christelijke gemeente, die in gevangenschap zoveel respect afdwong door zijn houding dat ze hem vrij lieten. Deze avond voelden we ons verbonden met de mensen en met de gemeentes daar. We leerden dat we met hen verbonden zijn, niet door een geleerd verhaal en niet door TV en krantenberichten, maar door de herinneringen die Rima en Wilbert zorgvuldig en liefdevol aan ons overdroegen. Deze avond hadden we hard nodig, omdat we weten dat het niet lang zal duren of we zullen de vluchtelingen zelf op onze wegen tegenkomen. Zullen we ze dan onbevreesd kunnen ontmoeten en willen we ze leren kennen? De heilige Geest heeft ons al met elkaar verbonden. De Geest is al één, nu wij nog.
Maarten den Dulk

https://sites.google.com/a/pkn-lichtkring.nl/welkom/actueel/nieuws-lichtkring/_draft_post-1/DSC_1804.JPG      https://sites.google.com/a/pkn-lichtkring.nl/welkom/actueel/nieuws-lichtkring/_draft_post-1/DSC_1807.JPG
https://sites.google.com/a/pkn-lichtkring.nl/welkom/actueel/nieuws-lichtkring/_draft_post-1/DSC_1808.JPG      https://sites.google.com/a/pkn-lichtkring.nl/welkom/actueel/nieuws-lichtkring/_draft_post-1/DSC_1818.JPG
https://sites.google.com/a/pkn-lichtkring.nl/welkom/actueel/nieuws-lichtkring/_draft_post-1/DSC_1813.JPG
Comments